Zo zat ik laatst na in de ochtend met een heerlijke bosloop op een druilerige zondagmiddag binnen, terwijl de regen tegen het raam tikte, en gingen mijn gedachten terug naar die ene natte, modderige en onvergetelijke editie van de La Chouffe Trail, traditiegetrouw begin juli, zwaar en prachtig. Een dag vol glibberen, klimmen, verrassingen en kleine ontmoetingen die je bijblijven.

Terug naar een natte julidagDe zaterdagavond voor de start begon het al te regenen. Niet gewoon regen, maar zo’n gestaag, eindeloos soort dat alles doordrenkt en pas stopt als het er genoeg van heeft. Dat moment was dus maandagmiddag. En zo stonden we zondagochtend in de stromende regen aan de start, klaar voor een parcours dat door de nattigheid was veranderd in één grote glibber- en glijpartij.

“Een keer of vaker dooreen riviertje,  de omstandigheden die een trail onvergetelijk maken.”

Iedereen zijn eigen strijdHet leuke aan zo’n trail vind ik dat iedereen op zijn eigen manier met de omstandigheden omgaat. Soms haalde iemand mij in, soms kwam ik later diezelfde persoon weer voorbij. Af en toe liep ik naar een groepje toe, soms was ik kilometerslang alleen. De één danst naar beneden alsof het niks is, de ander vliegt omhoog alsof er geen zwaartekracht bestaat. En dan zijn er nog die verrassend soepel door de bagger gaan, alsof ze opgroeiden in modderland. Die dag kwamen ze goed tot hun recht, want we liepen meer door de blubber dan ernaast.

Springen, glijden en oude asfaltrestenOp een gegeven moment doken we een dal in waar diepe geulen in het pad waren ontstaan, uitgesleten door jarenlang regenwater. Het was springen van de ene kant naar de andere, alsof je in een videogame zat.
Na het laagste punt begon het pad langzaam te klimmen. Hier en daar lag nog een stuk oud asfalt — relicten uit een ver verleden — los in de modder en net verkeerd genoeg om je enkels op de proef te stellen.
De regen bleef onverminderd vallen. Toen ik bijna boven was, op zo’n 395 meter hoogte, zag ik in de mistige verte twee autolampen op de weg die vanuit de brouwerij omhoog slingert. Een dag eerder had ik onder andere dat stuk nog met de mountainbike verkend. Op de top kruist de weg het trailpad en moest je linksaf, weer een dalend stukje (min of meer) asfalt op. In deze stille en wat mistige en regenachtige contouren zou je zo maar Marcel de kabouter of feeën tegen kunnen komen.

Twee onbekende verschijningenDe auto stopte precies op dat kruispunt, terwijl ik er nog een meter of vijftig vandaan was. Twee jonge vrouwen stapten uit, allebei in hardlooptenue met startnummer. Voor ik goed en wel snapte wat er gebeurde, schoten ze er vandoor, alsof ze net uit een doosje waren gehaald en op “play” waren gezet.
Ik probeerde nog naar ze toe te lopen — nieuwsgierig naar hun verhaal — maar na dat kwartier klimmen zat mijn snelheid ver onder die van hen. Langzaam maar zeker verdwenen ze uit mijn zicht, als kleine lichtpuntjes in een grijze, regenachtige en wat mysterieuze wereld.

Waarom ik elk jaar terugkomEn zo bleef ik achter, nat tot op mijn botten, maar met precies dat gevoel waarvoor ik elk jaar weer aan de start verschijn: avontuur, onverwachte ontmoetingen en het soort herinneringen die ineens weer opduiken op een regenachtige zondagmiddag. De middag was nog lang niet voorbij en ik bleef tot het laatst genieten waar ik tenslotte bij de finish vorstelijk werd onthaald.
Sommige momenten beleef je één keer, maar draag je een leven lang met je mee. 

Wat leuk zou het zijn om in deze periode van het jaar eens uit te zoeken waar jij een (levenslange) herinnering kunt maken. Er zijn eindeloos veel mogelijkheden.

Hans Peters